यात्रा आफैमा सुन्दर गराउने पल हाे अझै मन मिल्ने यात्री हुदा त त्याे कल्पनैमा पनि मजा आउदाे रहेछ। साथीहरू छुटे हाेलान् । कल्पना मनमै थियाे । समय वर्षा याम हुन सक्छ तर मन प्रफुल्ल थियोे । समय साउन मसान्त धेरैले कसाे कसाे माने पनि फिरन्तेलाई कुनै अर्थ राखेन ।
साउन ३२, २०८१ घरि पानी पर्छ। कतै वादलुले हाम्रो यात्रालाई स्वागत गर्दै थियाे । हामी पनि पानी वादल र घामकाे लुकामारीसगैं हामी भलाकुसारी गर्दै हावापानीलाई पर्वाह, वास्ता नगरि विहानी ५ वजे दमकडावाट प्रस्थान सुरुवात गर्याै। याे यात्रा वाग्मती प्रदेशको रसुवा जिल्लाकाे गाेसाईकुण्ड सम्मकाे मात्रै थियोे । याे पालिका लामटाङ राष्ट्रिय निकुञ्ज, नेपालकाे ४ हजार माथिकाे प्रसिद्ध तिर्थस्थलका नामले परिचित छ। अझ वढि जनैपूर्णिमाले त धेरै अनुकूल समय वनाएकाे थियो ।
हाम्रो यात्रामा सहभागी वनेका थियौं कविराज/प्रजु ढुंगाना , धनपति/काशिका गैरे, दिनेश/ लक्ष्मी वस्याल, माधव/गिता वस्याल । घामकाे झुल्काइसगै पाेखराथाेक, आर्यभन्जाङ् हुदै हामी विहानी हावासगै वात मार्दै करिब ८ वजेतिर पिपलडाँडा पुगेका थियौं । माेटरसाईकलकाे यात्रा हाम्राे चार टाेली अनि लामाे गन्तव्य । तरपनि हामीलाई कत्ति हतार थिएन । याे गन्तव्यका लागि मात्रै गरिएको यात्रा थिएन त्याे भन्दा वढी याे नयाँ दृश्यकाे रसाेस्वादन पनि थियोे ।
हाम्रा लागि वाटाे अपरिचित साथी थियाे तर विस्तारै मित्रतामा गासिदै थियाे। जव हामी रामपुर पुग्यौं हामी विलखवन्दमा परेका कारण केहि विलम्ब भयाे तरपनि हामी पक्का थियौं हामी तनहुँ हुदै जानेछाैं। यात्रा नयाँ थियोे तर यात्री उहि पुरानो । केहि समय उकालाेअनि ओरालो हाम्रा लागि सामान्य थियोे । करिव १घण्टाकाे यात्रा पछि तनहुँकाे भिमाद पुग्यौं ।
भिमाद सामान्य वजार समतल स्थान र अपरिचितलाइ स्वागत गरेर वसिरहेकाे थियोे । हामी यात्री नै त हाे जहा हाम्राे गन्तव्यका जानकार थिए। र हामीलाई जानकारी गराउदै थिए। हामीले घरवाट वाेकेका वाटाका काेसेली खाेतल्दै थियाैं र हाम्रा भाेकलाई सन्तृप्त पार्दै थियौ । हामी खैरेनीटारमा पृथ्वी राजमार्गमा जाेडिन पुग्यौं र खाजा खाई अगाडि वढ्याैं। दमाैली, व्यास, घासीकुवा, डुम्रे, आवुखैरेनी काे करिब ७० कि मी वाटाे हामीले २ घण्टामा तय गरियाे । करिव दिनकाे २ वजे मुग्लिङकाे संगम हाेटल हाम्राे भाेजन गृह वन्याे । हामी यहासम्म आईपुग्दा करिव १८० कि मी तय गरिसकेका थियौं भने अव भने काठमाडौं जाने मुख्य वाटाे । अझ भनाैं भने याे हाईवेकाे वाटाे । व्यस्त सडक । लापरबाही सहितकाे जाेखिमपुर्ण कष्टकर यात्रा । त्यसमा थप वाटाेविहिन वाटाेमा दुई पाङ्ग्रे सवारीकाे यात्रा । जटिल भित्र जटिलता भेटियो । नेपाली भएर देशभित्र भ्रमण गर्दा खुशी हुन सक्ने ठाउ कतै भेटिएन । कसैलाई गाली नगरिरहन सकिएन । अचम्म छ हाम्राे पारा । स्वत वन्छ । वनाईदिन्छ । जडभित्र गासिएको हाम्रो जडसुत्रता । हामीलाई मुग्लिन देखि गल्छि सम्मकाे यात्रा विचित्र लाग्याे। अत्यन्तै कठिन लाग्यो तरपनि हाइवे । लाज लाग्याे भन्न, लेख्न पनि तर जे भाेगियाे त्यहि काेरियाे।
मात्रै ६० कि मी करिव ३ घण्टाकाे सङ्घर्षपुर्ण यात्रासकि गल्छि पुग्दा ठुलै सफलता हात पारेजस्ताे भयाे। गल्छिवाट काठमाडौंकाे अस्तव्यस्त वाटाेलाइ त्यागी हामी नुवाकोटकाे त्रिशुलीकाे काेरिडाेरकाे वाटाेवाट अगाडि लाग्यौं । हामीलाई छुट्टै मजाको अनुभव भयाे । नेपालमै छाैं र जस्तो महसुस गरायो । वाटाे नै जिवनकाे सहजता वनाउने अनि त्यहीँ वाटाे हाे जटिलता थप्ने । नुवाकोटकाे विदुर त्रिशुली हुदै धुन्चेसम्मकाे हाम्राे आजकाे अन्तिम गन्तव्य थियाे । कतै पानी पर्छ की भन्ने डर त कतै वाटाे विरिन्छ की भन्ने । नमान्दै नसाेच्दै धुन्चेकाे उकालो लाग्दै गर्दा पानीले हामीलाइ स्वागत गर्न भ्यायाे । अध्यारोमा सागुराे वाटाे अनि गाडीको चाप हामीलाई कठिन वनायाे। तर पनि हामी कम्ती उत्साहित भएकाे थिएनौं । धुन्चे वजार प्रवेश रले अझ पनि सिन्डिकेट जारी छ भन्ने धुन दियाे। हामीले नियमानुसार गाडि नम्वर टिपाअौं तर पनि हामीलाई पार्किङका जवरजस्ती जस्तै गरिएको थियोे । ठाउँ ठाउँमा आफ्नाे मान्छे हुदा यात्रा छुट्टै मजा आउने । यस्तै भयाे हामीलाई पनि । धुन्चे मात्रै १ दिनमा गरिएको यात्रा थियोे । सम्झन लायकको यात्रा थियौं । यसैले अविस्मरणीय वनाईदियाे।
धुन्चेकाे वसाई र स्वागत हाम्रा लागि भिन्न थियाे। मनभित्रकाे माया जाडिएकाे थियाे । आफ्नैकाे आतिथ्यताले यहासम्मकाे जटिल यात्रालाई विस्मरण गराईदियाे। हामी हल्का भयाैं। कपासकाे भुवाजस्तै मन पनि प्रफुल्लित भएर पुलंकित भएकाे थियाे समयले नेटाे काटिसकेकाे थियाे मनले भाेलिकाे यात्राकाे तय गरेकै थियाे। हिमाली क्षेत्रकाे आेखर , ट्राउट हाम्रा लागि नया थिए तर जिव्राेमै झुडिने खालका थिए।
धुन्चेकाे छाेटाे वसाइले जाेडेकाे सम्वन्ध र हाम्राे तिर्थयात्रा अचम्मका मात्रै थिएनन् अझ वढी त आत्मियता र स्नेह थियाे । लामाे माेटरसाइकलकाे यात्रा अझ साथमा खराव हाइवेकाे यात्रा हाम्रा लागि कष्टकर थिए त्यसैले विहानी उठाइ पनि करिव ७ वजे भएकाे थियाे र हाम्राे गाेसाइकुण्ड तर्फकाे यात्रा मात्रै ८ वजेवाट शुरु गरियाे । हाम्राे यात्रामा छिमेकी सहपाठी मित्र नुरराज पराजुली परिवार सहित थपिनुभयाे र हामी उकालाे यात्रा प्रारम्भ गर्याै । त्रिसुली नदी माथिकाे झाेलुगे पुल वाट अगाडी वढ्दै गर्दा त्रिशुलीकाे झरना हाम्रा लागि कम्ति रमाइलाे हुन पुगेन । जंगलकाे प्रारम्भ सगसगै घनघश्याकाे उकालाे जस्ता उकाला हाम्रा लागि कम्ति सकसपूर्ण वनेका थिएनन् । तरपनि हाम्रा उत्साह र जाेशले हामीलाइ हाैसाएकाे थियाे र हामी निरन्तर अगाडी वढ्दै गयाै । वाटाेलाइ सजिलाे वनाउन विभिन्न स्थानमा थुर्पु वनाइका थिए । हाम्रा भाेक र थकाइ मेट्न वनाइका थुर्पुहरु विचित्रका थिए । रसुवाकाे चिसाे पानीऽ स्याउ अनि आलु हाम्रा वाटाकाे भाेजन वनेका थिए । करीव ४ घण्टाकाे अनवरत हिडाइ पछी हामी देउराली पुगेका थियाैं । कुनै नाम चलेकाे ठाउमा पुग्नु भनेकाे पनि एकप्रकारकाे युद्ध जित्नु जस्तै थियाे हाम्रा लागि ।
वाटाे भरि तिर्थयात्रीहरु अनि कमजाेर वन्दै गएका हामी । यात्रा सजिलाे वन्न छाेडिसकेकाे थियाे । अझ त्यसमा पनि सगै गएकाे काेहि साथी विरामि भएपछी मन विग्रदै जादाेरहेछ । साहस, आट र निरन्तर प्रेरणा र अरु यात्री हाम्रा यात्राका प्रेरणाहरु थिए । यात्रामा आफु भन्दा पाका यात्री भेटिदा कमजाेरै हुदा पनि आत्मवल वढ्दाे रहेछ । प्राकृतिक दृष्य रमाइलाे गफका साथ अनि आज कहाँ पुगिएला जस्ता विचारले हामीलाइ चढाइकाे कम अनुभूति गराउदै थियाे ।
काेहि यात्रु दुइ पाइला हिड्दै खुइय गर्दै थिए भने कसैले लसुन सुघ्न सिकाउदै पनि थिए । दुइ पाइला अगाडी पुगेकाले विस्तारै आउनु है भन्दै ढाडस दिदै थिए । पछि परेकाहरु वाँस कहा गर्ने हाेला भन्ने गन्थनमै भुलेका देखिन्थ्ये । हामीलाइ त्याे नाके उकालाे पनि उत्ताउलाे पारामा जिस्काइरहेकाे भान हुन्थ्याे । हाम्राे तिरकाे डाडाँडुम नेवार गाँउ वा काेकल सम्मकाे यात्रालाइ चुनाैति दिदै उभिएकाे देउराली पछिकाे उकालाे हाम्राे लागि स्कुले जिवनमा पढेकाे घनघश्यालाइ वारम्वार स्मरण गराउदै थियाे । करिव ७० ७५ डिग्रीकाे उकालाे हाम्रा लागि चुनाैति मात्रै पनि थिएन हाम्राे अभियानकाे पाना वनेर रहेकाे छ । प्रत्येक रुखसंगकाे मितेरी ढुंगासँग फुटवल र हावासँग लुकामारी साह्रै सहज पनि थिएन ।
यात्रा यसै वन्दैन वनाउनु पर्छ । उकाली सग संगत त वढ्दै थियाे तर मितेरी लगाउन सकिएकाे थिएन। घरि घरि समतल ठाँउ हाम्रा लागि स्वर्गकै अनुभूति वनाउदै थिए । वाटाेका थर्पु पसलेसँग गरेका भलाकुसारीले हाम्रा सवै थकाइ छिनभरीका लागि विर्साइदिन्थ्याे । कहि आलुलाइ पक्वान वनाउदै त कहि राेटीलाइ अगाडी वढ्दै गयाे । सगै गएका साथीले घरि साथ छाेडिदिदा रिक्तता महसुस हुन्थ्याे भने कतै अरु कसैले साथ दिदा उन्मात वढेर जान्थ्याे । जव उकालाे सकिएर समतल जस्ताे देखिने चन्दनवारीमा पुग्याै आत्मवल वढेर आयाे । लक्ष्मिप्रसाद देवकाेटाकाे खण्डकाव्य मुनामदनमा मदन भाेट जादा वाटाेमा जव पखाला लागेर साथीहरुले छाेडेर एक्लिएका मदनकाे कथावाट वनेकाे ट्राजेडी जस्तै वनेकाे त्याे यात्रा पुन सम्झन मन लागेन । यहाँ त सवै आफ्ना थिए । साथकाे अभाव थिएन । लामाे लस्करले कुनै समयकाे अाेस्कारमा नाेमिनेट भएकाे पश्चिम नेपालकाे घाेडा खच्चरकाे क्याराभानले प्रतिविम्वित गर्दथ्याे ।
जंगल अव पातलिदै मात्रै थिएन रुखका डिजाइन पनि फेरिएका थिए । मानाै कैचिले काटेर श्रृंगार भरे जस्ताे देखिने ति काेणधारी रुखहरु हाम्रा प्रत्यागमन पछी फुल्न रेडि भएका काेपिलाहरु कम्ति लाेभ्याउने खालका थिएनन् । यसैले हाम्राे करिव १२ १३ घण्टाकाे यात्रा पनि पलभरमा सकिए जस्तै भएकाे थियाे । साँझकाे करिव ८ वजेकाे थियाे हाेला हामी जतिवेला चाेलाङ्पाटीमा वाँस खाेज्न हिड्दा । साना साना घरका हाेटलहरुले हामीलाइ बाइ बाइ गरिसकेका थिए भने थर्पुहरु हाम्राे स्वागतका लागि तयारी नै थिए । थुर्पु नम्वर ३८ हाे जस्ताे लाग्छ त्याे दिनकाे लागि हाम्राे घर वनेकाे र दिउसभरकाे थकानकाे साक्षी वनेकाे । करीव ५० जना प्लाष्टिककाे वन्द घरभित्र उज्यालेा खासै छैन अनि रातभरिकाे स्नाेरी सुताइ कम तर स्मरण वढाउने रात वन्याे ।
राति करिव १ वजेवाट यात्रीहरुले कल्याङ्कुलुङ्ले हामीलाइ पनि झस्काइदिन्थ्याे । हामीले पहिले नै तय गरेका थियाै हामी पनि सवेरै जानेछाैं । त्यसैले विहानकाे पाँच वजेवाट हामी पनि गाेसाइकुण्ड यात्राकाेे लागि अगाडि वढ्याै । चाेलाङ्पाटीकाे उकालाे तर साथमा जंगलकाे विच मानिसकाे भिड अनि त्यहि भिडमा हराउन पुगेका हामी पाल्पा दमकडाका तिर्थयात्री । हामी उकालिदै थियाै साथीहरुकाे कठिनता पनि थपिदै गएकाे थियाे । हामी सगैका साथीहरुलाइ उचाइ र थकाइले थप उकालाे चढ्न चुनाैती दिदै थियाे भने उकालाे कम हुन अवस्थै थिएन । त्यसैले सगैका साथीहरु काशिका गैरे धनपति गैरे लक्ष्मी पाठक दिनेश वस्याल र माधव वस्याल घाेड सवारवाट उकालाे काट्ने तयारीमा थिए भने हामी कविराज ढुंगाना प्रजु ढुंगाना र गिता वस्याल त उकालाेसँग पाैठे जाेरी खेल्दै अगाडि वढ्न थाल्याैं । हामीमा साहस र हिम्मतमा कुनै कमि थिएन् । जव उकालाेसँग मितेरी लाउदै विहानकाे सुर्याेदयकाे किरणसंग गफ्फिदै हामी हाम्रै धुनमा मस्त थियाै । जव लाैरीविनायकमा हामी पुग्याै हामीलाइ स्थानिय तामाङ् दिदीहरुले आफ्नै हातवाट खुवाइदिएकाे आलु हाम्रा लागि विशिष्ट खालकाे आतित्थता थियाे । अवकाे हाम्राे यात्राकाे सवै भन्दा जटिल उकालाे र एकैपटक चिसाेकाे मात्र पनि वढेकाे महसुस भयाे । लाैरीविनायकदेखि वुद्ध मन्दिरसम्मकाे वाटाे हाम्राे यात्रा भरीकाे सवैभन्दा जटिल र समष्यापुर्ण थियाे । हाम्रा साथीहरु अगाडि नै गइसकेका थिए । हामीलाइ डर थियाे कतै साथीले छाेड्छन या हामीले उनिहरुलाइ धेरै समय पर्खाउनु पर्छ की भनेर । तर यात्रा र साथ त्यस्ताे पनि हुदाेरहेनेछ । अगाडि वढे पछी पछाडी हेर्नु र सगै जानुले खासै अर्थ राख्दाेरहेनछ जस्ताे महसुस भयाे जव हामी वुद्ध मन्दिर पुगेर केहि समय साथी खाेज खाज गर्दा फरक र नाैलाे अनुभूति गरायाे । याे अनुभव हाम्रा लागि मुनामदनमा मदनलाइ जसरी साथीहरुले साथ जसरी छाेडेका थिए ठिक त्यही महसुस गरियाे तर अव्यक्त ।
हामी एक्लै पर्नुमा कुनै गुनासाे थिएन किनकी त्यहा हाम्रा अगाडि पनि पछाडि पनि तिर्थयात्रीहरुकाे घुइचाे थियाे । वाटाे अव सजिलाे वन्दै थियाे मनमा सयाै कुराले वाटाे खाेजिरहेका थिए । ति सवैलाइ वन्द गरेर निरन्तर अगाडि वढ्दै थियाैं । सागुराे वाटाे तल पट्टि त्रिसुली सुसाइरहेकाे मनकाे तरेलीमा कतै विरहका रङ्हरु आउथ्याे त कतै अव हाम्राे गन्तव्यकाे नजिकले पुलंकित वनाउथ्याे । त्यसेले त हामी कम्ति उत्साहित भएका थिएनाैं । हामीलाइ चिसाे कुने डर थिएन न त साथ र साथीकाे । मात्रै एउटा डर थियाे करिव २० वर्ष अगाडि यहि स्थानमा यसरी यात्रा गर्दा लेक लागेर धेरै कमजाेर वनाएकाे थियाे । अचम्मै वनाउदाे रहेछ उचाइले पनि न यसले युवा भन्दाे रहेछ न त प्राैढ हाे सक्दैनाै भन्छ जव इच्छाशक्ति हुन्छ नि केहिले राेक्दाेरहेनछ । म शायद त्यतिवेला २६ २७ काे थिए हाेला दिदि ३५ ३६ काे अनि आमा ६३ ६४ काे । आमालाइ उकालाेले कुनै फरक पारेन । विहान ४ वजेदेखि धुन्चेवाट शुरु गरेकाे हाम्रा यात्रा निरन्तर अगाडि वढेर वेलुकी ४ वजे गाेसाइकुण्डमा डुवुल्की मार्न पुगेकाे थियाे । तर अहिले धेरै कुरा फेरिएकाे छ ।
करिव १ वजे तिर निरन्तर सघर्षपुर्ण यात्रा पश्चात मात्रै हामी गाेसाइकुण्ड पुगेका थियाै । यतिवेला विस्तारै तुवालाे ले कुण्डलाइ छाेप्न खाेज्दै थियाे । चिसाेले मुटुलाइ कमाउन शुरु गर्दैथियाे । छुट्टिएका साथिहरु भेटिदा पनि कुनै हर्ष थियन न त विस्मात । मानिस खालि स्वार्थकाे खाेल अाेड्ने त हाे । कता कता अनायसै विस्मय वनाउदै सरलता तर्फ लगियाे ता कि यात्रा यात्रा नै वनाेस् । खल्लाे किन वनाउने । छुट्टिएका साथ पाएका र साथ दिएकाहरु सवै वसेर पुन प्रातस्मरणिय वनाउन फाेटाे खिचियाे । याे फाेटाे यात्राकाे मात्रै थिएन याे त त्यसक्षेत्रमा निकालिएकाे झाकीकाे समेत थियाे । गाेसाइकुण्डमा शरिरलाइ सफा गरेर त्रिशुल धाराकाे पानीले हाम्रा सभ्यता र संस्कृतिलाइ पछाइ शिव मन्दिरमा दर्शन गरेर हामी अगाडी वढ्याै ।
हामीले गन्तव्य वनाउदै थियाै पुरानै चाेलाङ्पाटी त्यसैले हामी अगाडी वढी हाेटलकाे तुवालाेमा लाग्याैं। सुरक्षित हाेटेल यतिवेला पाउनु असंभव नै रहेछ त्यसैले हामी थुर्पुमा नै सुत्ने याेजना वनाएर थकाइ मेटाउन लाग्याै । आजकाे हाम्राै थुर्पु साेचे झै वनेन र त्यहाकाे खाना त हाम्रा लागि कहिल्यै नविर्सने हुन गयाे । तर पनि रात कटाउनुथियाे । दिन त जसाे तसाे कटे पनि रात कटाउन गार्हाे भयाे भन्ने गित सम्झदै रात कटायाै ।
विहानी उज्यालाे खाेज्न हामी उठ्दै गर्दा हामी छक्क परिसकेका थियाै किनकी हामी भन्दा अगाडी धेरै यात्रीले आफ्नाे गन्तव्य तय गरिसक्नुभएकाे रहेछ। हामी पनि विहानी घामकाे झुल्काे खाेज्न अगाडी वढ्न शुरु गर्याै । उकाली र अाेरालीमा कति अन्तर हुने यात्रामा । केहि घण्टाकाे यात्रामा मिनेटमा परिणत हुदै थियाे । विहानकाे ११ वजे हामी मिनी गाेसाइकुण्ड भनेर चिनिने धुन्चे नजिकैकाे त्रिशुली नदिकाे फाेहाेरामा रमायाैं । भाेकले हामीलाइ पगाल्दै थियाे भने अव हामी हाम्रा यात्रालाइ छाेट्टाउनु पर्ने वाध्यतामा पनि थियाैं । अत धुन्चेमा अाइ खाना खाइ हाम्रा झिंटीझांटा माैटरसाइकलमा राखेर जसरी युद्बका लागि सेेना तयार हुन्छन् हामी पनि साेहि तयारीमा लाग्याैं । करिव ३ वजे हामी धुन्चे छाेडेर हाम्रा माेटरसाइकल गाेली जसरी नै अगाडी वढ्याे । निरन्तरकाे यात्रा वसाइकाे विना पुर्व तयारी कारण हामी कहा जादैछाै भन्ने वनेन केहि तर अन्तमा त्याे रात हामी वन्दिपुरमा विताउ भन्ने अभिलाषाका साथ हामी तनहुकाे वन्दिपुर हानियाैं । रातकाे करिव १० वजे हामी वन्दिपुरकाे लजमा पुगि दिउसाे यात्राकाे कथा र परिणामलाइ नियाल्न पुग्याै । जव गल्छीवाट अाेरालाे लाग्दै थियाे अचानक हामीलाइ असजिलाे वनायाे वाटाेले । हामीले ट्रकलाइ अाेभरटेक गरेका थियाै तर वाइक भने हिलाे वाटाेमा अनियन्त्रित भइ अहिले सम्मकाे यात्राकाे रमणियताइ केहि समयका लागि विरुप वनाएकाे थियाे । हामी तिर्थयात्रामा थियाैं त्यसैले हामी सकुशल नै आइपुगियाे जस्ताे लाग्याे।
यात्राकाे पाचाैं दिन हामी फर्कने क्रममा थियाैं। पानी रातभरि परेर वस्ने कुनै मन गरेकाे थिएन । हाम्रा वन्दिपुर वसाइ हनिमुनकाे यात्रा जस्ताे वन्याे भने अवलाेकनका लागि त्यहा भएकाे वाेर जातका वाख्राहरु रहे । हामी पानीलाइ सहयात्री वनाइ पाेखराकाे वाटाेसंग साउति मार्दै अगाडि वढ्याैं । जहानिर हामी थियाै त्यहानिर हाम्रा यात्रा वनेकाे थियाे र हामी सगसगै पानी थियाे । पाेखरामा खाजानास्ताले हाम्रा गुडुल्किन लागेका हाम्रा भाेकहरुलाइ शान्त पारेर फेरि हामी गाेली जसरी नै हुइकिन थाल्याैं । वाटाेमा कतै पानीले हामीलाइ स्वागत गर्दै थियाे त कतै त्यै पानी हाम्रा लागि कठिन वनेकाे थियाे । हामी करीव ८ वजे स्याङ्जाकाे मालुङ्गा आएर खाना खाएपश्चात राती करिव ११ वजे आ आफ्नाे कटेराेतर्फ सुरक्षित पुग्न सफल भयाैं ।
लामाे यात्रा एकातिर कष्टदायक हुन्छ भने अर्काेतर्फ झन्झटिलाे पनि । साथ र संगतले यात्रालाइ विचरण गर्दछ र मनाेरम वनाउन सघाउछ । यात्रा हुदै गर्दा मन रम्न सकिने भने जस्ताे सुकै ठाउ त्याे चन्द्रमा कै यात्रा किन नहाेस् खल्लाे हुन्छ । याे ५ दिनसम्मकाे दमकडादेखि गाेसाइकुण्ड सम्मकाे यात्रा पनि एउटा अविस्मरणीय वन्न पुगेकाे छ । यद्दपी कही कतै गासमा ढुंगा मिसिएकै छ । धेरै कुरा सिकाइ वनेकाे छ संगतले । सवै सिकाइ रूपानतरित नहुन सक्छ तर अजर अमर वन्छ त्याे सिकाइ । समयले कहिल्यै पर्खिएन भने लेख्नका लागि समय पनि जुरेकाे थिएन त्यसैले करिव महिना दिन पछी आफ्ना अनुभवलाइ आफ्नै इतिहास वनाउन याे पाैरख गरिएकाे हाे ।
दिनाङ्क २०८१ असाेज ८ गते ११।५८
No comments:
Post a Comment